Ένα ροζ σύννεφο - Κατερίνα Γεωργίου

Ένα "ροζ σύννεφο" που παλεύω να μην γίνει μαύρο!

Η αλήθεια είναι ότι όλοι με έλεγαν ροζ σύννεφο στη δουλειά.

Ήμουν ανέμελη, όλα τα έβλεπα ιδανικά, αγαπούσα τους ανθρώπους, συγχωρούσα τα πάντα, δεν είχα καμία καχυποψία, είχα θετική διάθεση με όλους και όλα.

Ζούσα για τη στιγμή, τον έρωτα, την περιπέτεια, έπιανα εύκολα κουβέντα με όλους.

Τα ταξί ήταν η καλύτερη μου. Μάθαινα ιστορίες από όλο τον κόσμο με ευκολία, βοηθούσα χωρίς να ζητάω τίποτα, δεν είχα πονηριά ούτε γνώριζα τον ανταγωνισμό.

Διψούσα για γνώσεις. Έκανα άπειρα σεμινάρια για όλα τα μεταφυσικά και ενεργειακά θέματα που με απασχολούσαν και επιτέλους είχα βρει το θάρρος να πάρω μια γεύση από αυτό που από μωρό αγαπούσα.

Το θέατρο.

Σε αυτά τα θεατρικά υπέροχα μαθήματα ήρθε στη ζωή μου ένας δάσκαλος που μου έδειξε τόσα.

Είχα χάσει το σκύλο μου τον Ματέους και ξεκίνησα να βλέπω όλα τα σκυλιά να με πλησιάζουν παντού.

Ένα βράδυ εκείνος ο δάσκαλος με πήγε σε ένα μέρος να μου δείξει ένα μαύρο σκυλάκι, ένα "αδέσποτο" που κάποιος φρόντιζε και του έψαχνε οικογένεια.

Πάγωσα. Ίσως δεν ήμουν έτοιμη ακόμα να ανοίξω την καρδιά μου σε άλλο σκύλο.

Αυτό ήταν σίγουρα το πρώτο "κλικ" σε όσα ήρθαν.

Μετά ήρθα στην επαρχία από την Αθήνα. (Μεγάλο λάθος πραγματικά για όλα. Ποτέ μην το κάνει κανείς. Η επαρχία δεν παλεύεται!)

Είδα πως φέρονταν στα σκυλιά. Δεμένα, σε μπαλκόνια, πεταμένα σε κήπους και αυλές μόνα τους στην καλύτερη. Και πολλά στο δρόμο, άρρωστα, αδύνατα, κατατρεγμένα.

Είχα πει ότι το επόμενο σκυλί δεν θα το επιλέξω. Θα με επιλέξει.

Έτσι και έγινε. Είχα κάνει πολλούς δημιουργικούς οραματισμούς γι’ αυτό.

Ένα βράδυ η Ζολί μου περίμενε δεμένη σε έναν στύλο.

Αυτή ήταν η αρχή που ακόμα δεν έχει τέλος.

Ξεκίνησα να ταΐζω αδέσποτα που ως τότε δεν είχα γνωρίσει.

Δεν είχα καταλάβει τι ανάγκη υπάρχει, πόσο υποφέρουν.

Ότι οι γάτες στο δρόμο δεν θα βρουν σίγουρα κάτι να φάνε, ότι τα σκυλιά γυρνούσαν να βρουν ένα κατάλυμα για τη βροχή, ότι αγωνιούσαν να γλιτώσουν από τους ανθρώπους ψάχνοντας μια γωνιά να αράξουν ήσυχα.

Μπήκα στον κόσμο τους. Έβαλα τον εαυτό μου στη θέση τους. Τι θα έκανα αν εγώ ήμουν χωρίς σπίτι, φαγητό, οικογένεια και χρήματα.

Το ένα έφερε το άλλο. Όταν πήγαινα να ταΐσω το σκυλί που φρόντιζα στο δρόμο και δεν το έβρισκα υπέφερα.

Ακόμα θυμάμαι τον Ρούντολφ που τον στείρωσα, του έκανα θεραπεία και ένα βράδυ δεν τον βρήκα στο μέρος που τον τάιζα μαζί με τη μητέρα και τον αδελφό του. Έκλαιγα ασταμάτητα και τον έψαχνα για μέρες ώσπου έμαθα ότι κάποιος άχρηστος τον είχε δηλητηριάσει.

Είπα αυτό ήταν. Τέλος. Έπρεπε να τον είχα πάρει από εκεί. Εννοείται πήρα τη μητέρα και τον αδελφό του μαζί μας. Ακόμα εδώ είναι.

Κάθε φορά που ο δήμος έπαιρνε ένα σκυλί που φρόντιζα με τα χέρια μου, στα άθλια κλουβιά του, για να το πετάξει μετά στο άγνωστο, έτρεχα να το υιοθετήσω.

Έπειτα ξεκίνησα να ψάχνω φιλοξενίες σε όσα φρόντιζα στο δρόμο. Μετά από καιρό βρέθηκα να πληρώνω μεγάλα ποσά αλλά πάλι δεν ήταν καλά.

Μου είπαν πάρε τα σκυλιά μέσα σε ένα μήνα.

Αναγκάστηκα να ψάξω να βρω λύση.

Έτσι ήρθε η ιδέα να νοικιάσω έναν χώρο όπου θα μπορώ να βάλω τα σκυλιά μέσα και να τα περιποιούμαι με τα χέρια μου.

Με μια καλή φίλη νοικιάσαμε ένα σπίτι έξω από τη Χαλκίδα.

Παράλληλα στο σπίτι έμπαιναν και άλλα σκυλιά. Ήρθε κουτάβι ο Μπραντ και η Λούνα και έπειτα ο Πάρης που ήταν ήδη στο δρόμο έξω από το σπίτι μας.

Η παρέα μεγάλωνε και στο ένα σπίτι και το άλλο.

Ευτυχώς υπήρχε βοήθεια τότε και στις δουλειές και στα χρήματα.

Βρεθήκαμε με την φίλη αυτή να έχουμε και άλλο σπίτι. Βοήθησα εθελοντές παίρνοντας σκυλιά που δεν μπορούσαν άλλο να πληρώνουν σε πανσιόν ή που θα τα ξανάφηναν στο δρόμο.

Και από εκεί όμως έπρεπε να φύγουμε γιατί οι γείτονες πάντα όταν υπάρχουν δίπλα σκυλιά αντιδρούν άσχημα.

Δύο χρόνια ψάχναμε χώρο να πάμε όλοι μαζί και τρία σπίτια να γίνουν ένα.

Βρέθηκε ευτυχώς και για να φτιαχτεί από την αρχή σπίτι- καταφύγιο και πολλές μετακομίσεις πέρασε ένας χρόνος και χρειάστηκε να πουλήσω το σπίτι μου στην Αθήνα.

Τότε αποχαιρέτησα για πάντα την παλιά μου ζωή!

Μια ζωή άνετη και όμορφη,

για να ζω με κούραση, χωρίς πολλές ανέσεις, χωρίς ρεπό, ταξίδια, διακοπές, εξόδους, παρέες, σχέσεις, καριέρα, προσωπικό χώρο και χρόνο.

Έσωσα τόσα πλάσματα αλλά αισθανόμουν ότι πρέπει να στηρίξω όσα ήταν ακόμα μαζί μας ως το τέλος.

Αυτό το τέλος δεν ξέρω πότε θα έρθει αλλά στην πορεία πήρε τόσα από μένα και μου έδωσε άλλα πόσα δεν ήξερα.

Οι φίλοι μου απόρησαν. Κανείς δεν μπόρεσε να καταλάβει πως εγώ που ήμουν μέσα στην τρελή χαρά και δίψα για ζωή, κλείστηκα έτσι.

Εκεί μου ήρθε μια φλασιά, έναν φοβερό τύπο που γνώρισα όταν πήγα να μάθω ρέικι, που μου είπε ότι κάθομαι στη θέση του μοναχού και τον κορόιδευα.

Είχε δει να έρχεται όλο αυτό για το οποίο δεν είχα ιδέα, δεν είχα θελήσει ή σχεδιάσει.

Κάπου εκεί συνειδητοποίησα πόσο μοναχικός είναι αυτός ο δρόμος.

Πάντα από παιδί λάτρευα τα σκυλιά αλλά ποτέ δεν είχα σκεφτεί να δώσω μια ζωή για αυτά.

Τώρα δεν είμαι πια αυτό το ροζ σύννεφο. Δεν μπορώ να είμαι.

Έχω χάσει αγαπημένα πλάσματα, που βλέπω στον ύπνο μου συχνά. Έχω κλάψει δίχως αύριο,

έχω αποκτήσει τρελό άγχος, μην κάτι γίνει και τι θα κάνουν τα σκυλιά μας.

Πως θα καταφέρουμε να έχουν όλα κτηνιατρική περίθαλψη όσο περνά ο καιρός, το φαγητό που τους αξίζει, πως να πάρουμε τόσα φάρμακα για όλα, πως να μάθω και άλλα να προλαβαίνω ασθένειες.

Με τις γνώσεις και τις εμπειρίες μου γράφω βιβλίο.

Σε όλη αυτή την πορεία έχασα πολλά, πάρα πολλά.

Όμως αυτό που κέρδισα είναι ανθρωπιά, αγάπη και συμπόνια.

Αν με ρωτήσεις όμως, αν θα ήθελα να είχα μείνει αυτό το "ροζ σύννεφο" και να ήμουν στην Αθήνα στη δουλειά μου και να μην είχα γνωρίσει τίποτα, δεν ξέρω τι θα απαντούσα.

Ίσως ναι. Θα ήθελα η καρδιά μου να είναι πιο ανάλαφρη και η ψυχή μου πιο χαρούμενη.

Να μην παλεύω κάθε μέρα με την θλίψη η την αγωνία και το άγχος.

Ναι ξεκάθαρα. Δεν θα το ξαναέκανα ποτέ.

Ο χρόνος όμως δεν γυρίζει πίσω!

Όταν ανοίγουν τα μάτια και φεύγει αυτό το ροζ πέπλο, δεν ξανακλείνουν ποτέ!!

FB link:

https://www.facebook.com/share/1CCnfJzpgn/